نکات کلیدی:
· افزایش مدت زمان خواب REMبا کاهش خطر ابتلا به ۸۳ بیماری مرتبط بود، در حالی که افزایش خواب عمیق با کاهش خطر ابتلا به هفت بیماری همراه بود.
· افرادی که ۶ تا ۸ ساعت خواب مطلوب داشتند، بیشترین میزان کاهش خطر ابتلا به بیماری‌ها را تجربه کردند.
5 اکتبر 2026- بر اساس مطالعه‌ای که در مجله PLoS Medicineمنتشر شده است، مدت زمان کل خواب، خواب عمیق و خواب با حرکات سریع چشم (REM) با خطر ابتلا به ۱۵۶ بیماری مرتبط است.
دکتر جینگ‌سونگ لو، پژوهشگر دانشگاه پکن در چین و همکارانش نوشتند که مطالعات پیشین ارتباط میان خواب و خطر مرگ‌ومیر یا ابتلا به بیماری‌ها را اثبات کرده‌اند، هرچند «بیشتر آن‌ها عمدتاً بر مدت زمان خواب، آن هم بر اساس پرسشنامه‌های خودگزارشی، تمرکز کرده‌اند.»
آن‌ها در ادامه نوشتند: «علاوه بر این، درک محدودی از این موضوع وجود دارد که سایر الگوهای واقعیِ خواب، مانند مراحل مختلف خواب و تکه‌تکه شدن آن، چگونه با پیامدهای سلامتی در ارتباط هستند.»
پژوهشگران بررسی کردند که چگونه شاخص‌های خواب، از جمله بیداری پس از شروع خواب (WASO)، بی‌نظمی خواب، خواب با حرکات سریع چشم (REM)، و خواب عمیق، خواب سبک و کل خواب، بر خطر ابتلا به ۱,۰۴۹ پیامد سلامتی تأثیر می‌گذارند. این مطالعه بر روی گروهی متشکل از ۹۵,۵۵۹ شرکت‌کننده ۳۷ تا ۷۳ ساله از بانک زیستی بریتانیا انجام شد که از شتاب‌سنج‌های مچی استفاده کرده بودند.
شرکت‌کنندگان (با میانگین سنی ۵۶.۲ سال؛ ۴۳.۷٪ مرد) به مدت ۸.۹ سال تحت پیگیری قرار گرفتند و میانه مدت زمان کل خواب آن‌ها ۳۹۲.۴ دقیقه بود.
دکتر لو و همکارانش گزارش دادند که تغییرات در الگوهای خواب با ۱۵۶ بیماری و اختلال مرتبط است.
افزایش مدت زمان خواب REMبا کاهش خطر ابتلا به ۸۳ بیماری همراه بود؛ از جمله نارسایی قلبی (HR =۰.۷۴)، انواع دمانس (HR =۰.۵۴)، بیماری آلزایمر (HR =۰.۶۹)، فیبریلاسیون دهلیزی (HR =۰.۸۳)، بیماری ایسکمیک قلب (HR =۰.۸۷)، بیماری‌های تحلیل رفتن میلین مانند ام اس(HR =۰.۴۸)و بیماری پارکینسون (HR = ۰.۲).
افزایش خواب عمیق نیز با کاهش خطر ابتلا به هفت بیماری مرتبط بود، از جمله دیابت نوع ۲ (HR =۰.۸۹)، اختلال افسردگی اصلی (HR =۰.۸۶)، بیماری پارکینسون (HR -=۰.۷) و آپنه خواب (HR =۰.۷۸).
در مقابل، افزایش خواب سبک با افزایش خطر ابتلا به اختلال افسردگی اصلی (HR =۱.۳۱) اما کاهش خطر نارسایی قلبی (HR =۰.۸۶) و سلولیت (HR =۰.۸۳) همراه بود.
علاوه بر این، بیداری پس از شروع خواب با خطر بالاتر برای ۶ بیماری، و بی‌نظمی خواب با افزایش خطر برای ۳ بیماری مرتبط بود.
دکتر لو و همکارانش خاطرنشان کردند که مدت زمان طولانی‌ترِ کل خواب با کاهش خطر ۵۰ بیماری، به‌ویژه بیماری‌های غدد درون‌ریز مانند دیابت نوع ۲ (HR =۰.۸۹) مرتبط است.
کسانی که ۶ تا ۸ ساعت خواب داشتند، بیشترین میزان کاهش خطر را تجربه کردند. در مقابل، خواب کمتر از ۶ ساعت با افزایش خطر ابتلا به ۲۴ بیماری و خواب کمتر از ۵ ساعت با افزایش خطر برای ۳۷ بیماری مرتبط بود. همچنین خواب بیش از ۸ ساعت با افزایش خطر ابتلا به اختلال افسردگی اصلی (HR =۱.۶) همراه بود.
پژوهشگران نوشتند: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که نه تنها کمیت خواب، بلکه نظم و تداوم آن نیز برای سلامت بهینه حیاتی است؛ این امر از توصیه‌های بیانیه‌های اجماع اخیر در طب خواب حمایت می‌کند.»
دکتر لو و همکارانش اذعان کردند که «نمی‌توان رابطه علی و معلولی را به طور قطعی اثبات کرد و نمی‌توان احتمال وجود عوامل مخدوش‌کننده باقی‌مانده یا علیت معکوس را به‌طور کامل نادیده گرفت.»
آن‌ها در پایان نتیجه گرفتند که خوابیدن به مدت ۶ تا ۸ ساعت- که کمی کوتاه‌تر از محدوده معمول ۷ تا ۹ ساعت است- می‌تواند به عنوان یک محافظ سلامت برای بزرگسالان میان‌سال و سالمند عمل کند که احتمالاً ناشی از توزیع مطلوب‌تر مراحل خواب است.
منبع:
https://www.healio.com/news/primary-care/20260923/sleep-patterns-may-influence-over-150-diseases